Są takie dni (a nawet tygodnie), których szczerze nienawidzę.

Jedyny ból, który sprawia mi przyjemność - moje kości wbijające się w brzeg wanny, kiedy jestem o nią oparta. Jestem pewna, że jeszcze większą rozkosz dałby mi ból spowodowany rozerwaniem skóry przez moje kości.

Nigdy nie widzisz, kiedy jem. Nie wiesz też, co robię w kiblu.

Minął już tydzień nowego roku i nowych nadziei. Jeszcze o tym nie wspominałam, ale ten rok nie zaczął się dla mnie zbyt dobrze. Minął dopiero tydzień, a moich cierpień i rozczarowań nie da się zliczyć.
A jeśli mówimy o tym, o czym powinna być tu mowa, to jest okej. Nie jest wspaniale, ale nie jest też najgorzej. Tęsknię za siłą, którą miałam dwa lata temu.

Miałam dwóch, nie mam ani jednego. Za to w głowie słyszę jak echo powtarzające się słowa. Że charakteryzuje mnie brak szacunku dla samej siebie, że brzydzi się mną i nigdy nie zaufa. Wiem to, wiem. Ale uwierzcie, kocham ich dwóch. Co miałam zrobić, gdy wybór jednego okazał się niemożliwy.

Jest okej, nie narzekam. Nic nie dzieje się od tak. A zmiany nie zachodzą w ciągu sekundy.
Dzisiaj w końcu aerobik. Nawet nie wiem, jak dziękować uniwersytetom, że dbają o kondycję fizyczną swoich studentów.

Nowa, biała karta.
Zapominam o wzlotach i upadkach poprzedniego roku. Zaczynam totalnie od nowa, czuję że mogę. Postanowień jako takich nie mam. Może tylko tyle, żeby przestać chodzić tak często do kibla i rzucić palenie. Może nie do końca, ale ograniczyć.
Oby DwatysiąceTrzynasty lubił kości i chudość.